May 10, 2008 0:44 tarixində, Vüsal Məmmədov tərəfindən,
"Musiqi" bölməsində yazılib
Şərhlər(5)
Oxunub:53Bir neçə gündən sonra “Eurovision-2008” yarışmasında Türkiyəni təmsil edəcək “Mor ve Ötesi” qrupnun üzvlərinə yanaşıb, “Uşaqlar,- dedim,- Sizə uğurlar arzulayıram!” Amma simalarındakı növbətçi təbəssümdən anladım ki, deyəsən, başa düşmürlər :).
O zaman “Cocuqlar,- söylədim,- Başarılar diliyorum!” Və hər şey yoluna düşdü. 
Qrup Bakıya “Dəli” mahnısını təqdim etmək və dəstək qazanmaq üçün gəlmişdi. Verəkmi? Endirin, dinləyin və özünüz deyin. Rokun elə də həvəskarı olmasam da, məncə pis mahnı deyil. O ayrı söhbətdir ki, Türk roku Avropada özünü təsdiqləyə bilmir. Bunu istər “Atina” qrupu, istərsə də Sibel Tüzünün uğursuzluğu sübut etdi. Görək, bu dəfə nə alınacaq?
Davamı...
Siz “İrəvanda xal qalmadı” mahnısının alt qatlarında gizlənən siyasi-ideoloji mənalara fikir vermisinizmi heç? Əminəm ki, yox, amma nahaq – orada gerçəkdən, çox dərin mətləblər yatır. Gəlin, birlikdə kəşf edək.
şeylər çoxdur, amma onların arasında bəlkə də birincisi bəzi jurnalistlərin gördükləri işi “mübarizə” adıyla təqdim etmələridir. Mübarizə!.. Bu, nə dərəcədə düzgün identifikasiyadır? Ümumiyyətlə, jurnalist mübarizə apara bilərmi və aparmalıdırmı?
Natavan Həbibinin öz nişan üzüyünü qaytardığı bu ağır, müsibətli günlərdə dərdin biri azmış kimi, üstəlik, Corc Buşun da Azərbaycanı “jurnalistlər həbsxanası” adlandırması daha dözüləsi dərd deyildi. Əlbəttə, həm onun bu sözlərinin, həm də “qara pantera” Kondoliza Raysın Azərbaycanla bağlı fikirlərinin (bizi demokratiyada Gürcüstan və Ermənistandan geridə görməyinin) niyə məhz indi səslənməsini anlamaq çətin deyil. Bu, hələ seçki bir yana qalsın, əsasən onunla bağlıdır ki, Azərbaycan Rusiyanın İrana göndərdiyi nüvə texnologiyası avadanlığını sərhəddə bir aydan çox saxlayandan sonra, nəhəyət ki, buraxmaqla Vaşinqtonu qəzəbləndirib. Və onlar da bizdə nöqsan axtarşını sıxlaşdırıblar.
terminilə filmin məntiqi davamı olan ikinci hissəsinin çəkilməsi belə adlanır) çəkmək ənənəsi yaranandan sonra hey düşünürdüm: görəsən, biz də eyni işi görsək, nə alınardı? Məsələn, Eldar Ryazanovun kulta çevrilmiş “Həmişə təmizlikdə və ya taleyin ironiyası” filmi Timur Bekmambetovun yozumunda belə olmuşdu: sən demə, o zaman Jenya və Nadya birgə yaşaya bilməyib, ayrılıblar; Nadya İppolitə ərə gedib, indisə onların uşaqları görüşür... Bəs biz öz filmlərimizin sikvelini hansı ssenarilərlə çəkə bilərik?
Hər şey biznesdir və biznes - hər şeydir; insan hisslərinin olduğu bütün müstəvilərdə - ehtirasların, arzuların, inamın, dinin, qorxunun – bütün bunların hamısının üzərində biznes qurula bilər və qurulur da; ancaq milli biznesin iki sahəsinə mən konkret olaraq, nifrət edirəm: ölümün və toyun üzərində qurulan pul qazanma mexanizmlərinə! İkisinin arasından isə, zənnimcə, toy daha bədbheybətdir.
hətta alababat mitinq də gözlənilmir, amma belə bir cəhd olsaydı, mən ona “Limon inqilabı” adını təklif edərdim. “Təzə Bazar”da biri 5 manata limon görəndən sonra bu fikrə yaman aludə olmuşam. Neçə gündür “5 manatlıq limonla nə etmək olar” mövzusu beynimdən çıxmır. Ağlıma intim fantaziyalardan tutmuş, mürəkkəb iqtisadi mexanizmlərə qədər ən əcaib variantlar gəlir. Qınamayın, yazıq ağıl neyləsin? Axı onun hətta absurdlaşdırma qabiliyyətinin də bir həddi var! 
Aprelin 24-də bütün dünyada yenə də “Erməni soyqımı” fırtınası yaşandı. Heç kimə sirr deyil ki, bu, sırf siyasi kartdır və sırf siyasi məqsədlərlə ortaya atılıb. Və o da sirr deyil ki, Qərb dövlətlərinin özlərinə qarşı da yönəldilə biləcək belə “kart”lar yetərincədir. Sadəcə, bunu edə biləcək gücdə və səviyyədə olan oyunçu hələ ki, təəssüf, yoxdur. Buna baxmayaraq, qərblilərin özlərinin törətdikləri soyqırımların bəzilərini yada salmaq pis olmazdı.
şəklində özünü büruzə verəcək və günəş Qərbdən çıxacaq. Bu barədə Məhəmməd peyğəmbərin hədisi də var: "Son saat tamam olanda günəş öz batdığı yerdən çıxır. Günəş çıxanda onu görən bütün insanlar iman gətirəcəklər”.
