Oktyabr 30, 2007 19:11 tarixində, Vüsal Məmmədov tərəfindən,
"analiz" bölməsində yazılib
Şərhlər(10)
Oxunub:934
Ötən bazar günü Argentinada ölkənin keçmiş prezidenti Nestor Kirşnerin həyat yoldaşı Kristina Fernandes de Kirşnerin qələbə qazanması dünya siyasətindəki “qadın dalğası”nı bir az da qabartdı. Diqqət edin ki, son illərdə dünyanın müxtəlif bölgələrində yerləşən və fərqli mentalitetlərin mövcud olduğu dövlətlərdə əsl qadın lider bumu yaşanmaqdadır.Məsələn, Kristina Fernandesi ilk təbrik edənlərdən biri Çilinin ötən ilin martında seçilən qadın prezidenti Mişel Başele olub.Davamı...
ümid gətirmişdilər. Söhbət danışıqlarda gözlənilən təxminən bir illik taym-aut ərəfəsində indiyə qədər əldə olunmuş razılıqları konkret sənədlə təsbit etmək və seçkilərdən sonra prosesə qaldığı yerdən davam etmək ümidindən gedir. Yəni vasitəçilər bir növ “Praqa prosesi”ni konservasiya etməyə çalışırlar. Metyu Brayzanın prezident seçkisinə qədər tərəflər arasında çərçivə sazişinin imzalana biləcəyinə aid dedikləri də məhz bu istəkdən qaynaqlanır.
Nazirlər Kabinetinin bu həftə keçirilən toplantısında dövlət başçısının üzərində ən ciddi dayandığı problemlərdən biri məhz infliyasiya oldu. Ölkədə infliyasiya həqiqətən də artıq elə bir kritik həddə yaxınlaşmaqdadır ki, o hədd keçilsə, təkcə sosial yox, həm də iqtisadi problemlər yarada bilər.
tələbələrin gələcək peşələrinə münasibətini daha yaxşı anlamaq və onlarla daha effektiv işləyə bilmək üçün özümün tərtib etdiyim anketlərin əsasında sorğu keçirmişdim. 21 tələbənin doldurduğu anketlərin nəticələri hətta gözlədiyimdən də belə deyək, daha ekstremal çıxdı.
hazırlanmış peşəkar ordu 1 gündə 15 qurban verirsə, onda bunun adı daha “antiterror əməliyyatı” deyil; bu - əsl müharibədir ki, var. Türkiyə artıq faktik olaraq, kiçik savaşa cəlb olunub və bunun böyük savaşa çevrilmək ehtimalı da az deyil. Düzdür, əksər analitiklər hələ ki bu varianta ciddi yanaşmırlar, amma onu istisna etmək də düzgün olmazdı.
Azərbaycan filminin “Oskar”a təqdim olunması hələ ki, komediya janrına bənzəyir
Son günlərin hadisələri düşünməyə əsas verir ki, ABŞ Konqresinin Beynəlxalq Əlaqələr Komitəsinin “erməni soyqırımı”nı tanımasında əsas məqsəd heç də erməni lobbisinin və diasporunun istəyini təmin etmək deyil və bunun arxasında olduqca ciddi niyyətlər gizlənib. İnanmaq çox çətindir ki, Amerikanın İraqdan çıxmağa hazırlaşdığı, bu ölkənin 3 yerə bölünməsi planın üzərində iş getdiyi, İran məsələsinin potensial problem kimi qaldığı, İsrail-Fələstin münaqişəsinin həlli üçün Vaşinqtonun fəaliyyətini artırdığı bir vaxtda dövlətin bütün geostrateji maraqları erməni lobbisinin şıltaqlığına qurban verilsin.
