Son vaxtlar ən çox müzakirə olunan mövzulardan biri də niyə bizim serial çəkə bilməməyimiz və niyə Türkiyənin “sabun operaları”nın efiri doldurmasıyla bağlıdır. Doğrudan da, serial bir janr kimi dünya televiziyasında 1947-ci ildən (yəni artıq 60 ildir) mövcud olsa da, biz hələ də bu sahədə ortaya normal heç nə qoya bilməmişik. Hətta indi – auditoriyanın güclü tələbinin mövcudluğuna baxmayaraq, yenə də ortaya bir şey çıxmır. Niyə?

Azərbaycan televiziyalarında türk dilində filmlərin yayımına qadağa qoyulması çox “X” qərardır (Bilımədim, X-in yerinə nə yazım, özünüz nə istəsəniz, oxuyun). Düzdür, bu addımın istər lehinə, istərsə də əleyhinə səslənən arqumentlərin hamısının özünə görə məntiqi və çəkisi var (indi onlara nəzər salacağıq), amma mən istənilən halda “Türk dilindən Azərbaycan dilinə tərcümə” anlayışını qəbul edə bilmirəm. “Səni seviyorum”u dəyişib, “Səni sevirəm” deməyin adı tərcümə deyil axı. Bunun üçün ayrıca vəsait xərcləməyin də anlamı yoxdur (pardon, türk sözü işlətdim).

Mütləq oxuyun!!! 

I yazı: Başlayaq birincidən

Bakıda Beynəlxalq Tolerantlıq Günü münasibətilə keçirilən “Tolerantlıq örnəyi – Azərbaycan” adlı konfransda Qafqaz Müsəlmanları İdarəsinin rəhbəri Allahşükür Paşazadə belə bir açıqlama verdi: “Radikal ekstremizmin səbəblərindən biri vəhabilik və nurçuluqdur”. Açıqı, söhbət köhnə söhbətdir, amma ona təzə bucaq altında baxmağın məqamı yetişib. Əgər ictimai təsəvvürdə bəslənib-böyüdülən “xortdan” obrazları ilə yaşamaq istəmiriksə. . .

Ötən həftənin son günlərində Bakıda keçirilən Türk dövlət və cəmiyyətlərinin 11-ci dostluq, qardaşlıq və əməkdaşlıq qurultayı iki məqamına görə daha çox diqqəti cəlb etdi. Bunlardan birincisi odur ki, qurultay artıq Azərbaycanın dünya Türk toplumlarının bir araya gətirilməsi yönündə təşəbbüsü öz əlinə aldığını təsdiqlədi. 

Ermənistanın baş naziri Serj Sərkisyanın Dağlıq Qarabağ münaqişəsində dini elementlərin olduğunu bildirməsi Azərbaycanda çox kəskin qarşılandı: bütün analitiklər və media onu yalan danışmaqda, riyakarlıq etməkdə suçlamağa başladı. Halbuki, bu, məsələyə heç də doğru yanaşma deyildi. Birincisi, əslində Sərkisyan düz deyir, ikincisi isə, onun sözlərini danmaq yox, özlərinə qarşı çevirmək mümkün və lazımdır.

Qənimət Zahidin başına gələn hadisənin arxasında nələrin durduğu, gerçək səbəblərin nə olmasıyla işim yox; sadəcə olaraq, mən bu jurnalisti tanıyandan bəri onun başına həmişə əcaib-qəraib işlər gəlib; ağlasığmaz sərgüzəştləri heç vaxt əskik olmayıb. İndi sadəcə, onladan bəzilərini xatırlatmaq istəyirəm.

Gürcüstanda baş verənlərlə bağlı ilk şərhimizdə Tiflisdəki proseslərin bir duman pərdəsi altında olduğunu, bu üzdən Saakaşvili hakimiyyətinin çaşqınlıq içində qaldığını və necə davranmaq haqda qərar verə bilmədiyini yazmışdıq. Və budur: ABŞ Dövlət Departamenti Metyu Brayzanın dili ilə mitunqlərə mənfi münasibət bildirən kimi duman dağıldı, daha dəqiqi, gözyaşardıcı qaza çevrildi: hökumət müxalifətçilərə divan tutdu.