Bu, son dərəcə həssas bir mövzudur, amma nə etsən də, ondan yan ötmək olmur. Xüsusilə də son zamanlar “vəhhabi”, “nurçu” kimi sözlərin işlənmə tezliyinin artması, inzibati strukturların saqqala və hicaba qarşı mübarizəyə girişmələri belə bir təsəvvür yaradır ki, sanki ölkədə ciddi şəkildə formalaşmaqda olan dini qüvvələr var, kimlərsə də onlara qarşı dirənməyə çalışır. Doğrudan da belədirmi?

Hər şeyi ən aşağıdan – ibtidaidən başlamaq lazımdır; şəxsən mən həmişə belə düşünmüşəm ki, biz xalq olaraq demokratiyaya hazır deyilik, necə ki, siz ilk dəfə sinifə girəndə loqarifmik tənlikləri həll etməyə hazır deyildiniz (əminəm ki, indi də deyilsiniz). Yəni laap aşağıdan başlamaq lazımdır – konkret xalqdan söhbət gedirsə, nəqliyyata minib-düşməkdən, bir-birilə mədəni davranmaqdan, gecə siqnal verməməkdən, açıq geyimli qadınların olan-qalan paltarını da gözüylə soyundurmamaqdan, zibil atmağın qaydalarından və sair belə-belə vacib məsələlərdən.

  Hər cümləsinə sanki magiya hopmuş bir əsər! Dünya ədəbiyyatının şəksiz şedevri! Siz İblislə görüşə hazırsınızmı? Onda Mixail Bulqakovun dahiyanə əsərini buradan endirib, oxuyun.

Yadınızdadırsa, biz bu əsəri “Hamının oxumalı olduğu 10 kitab” siyahısına da salmışdıq.

  "...-Amma görün, məni narahat edən nədir: Yaxşı, Allah yoxdursa, insanın həyatını və ümumiyyətlə, dünyada baş verənləri idarə edən kimdir?
- Elə insanın özü – Berlioz tələsik cavab verdi.
- Üzgünəm...- Əcnəbinin səsində bir həlimlik peyda olmuşdu – amma nəyisə idarə etməkçün heç olmasa sanballı bir vaxt kəsimini əhatə edən dəqiq plan lazımdır. Amma insan hətta gülünc görünəcək qədər qısa bir vaxt – deyək ki, məsələn, min illik plan tutmağa qadir deyilsə, hələ dünya bir yana qalsın, öz sabahkı gününü necə idarə edə bilər?"

(və ya inkişafın bizdə olmayan gizli generatoru haqqında bir neçə söz)

İnkişaf – protestdən başlayır; bu, əsas aksiomdur. “Protest” deyəndə biz bir təfəkkür tərzi, bir mədəniyyət tipi olan protesti nəzərdə tuturuq. Söhbət əgər cəmiyyətdən (xalqdan) gedirsə, onun ictimai şüurundakı və mentalitetindəki protest mədəniyyəti ağla gətirilir. Bu, konkret ünvana, kiməsə, nəyəsə qarşı yönələn protest deyil; bu – “axı niyə hər şey belə olmalıdır” ritorikasıdır; bu - yaşam fəlsəfəsidir, həyat tərzindəki postmodernizmdir.
Bilirəm, qəliz başladıq, ona görə də daha sadə dilə keçək.

Yaxın Şərqdə baş verən proseslərin pərdəarxasını

 açıb göstərən möhtəşəm bir kitab.

Amerika, Türkiyə və İsrail kimi dövlətlərin gizli mübarizəsinin

 alt qatları ustalıqla analiz olunur.

Hələ oxumamısınızmı?  Onda buradan yükləyin

Həmsədrlər irəli apara bilmədikləri danışıqları heç olmasa yerində fırlatmaq istəyirlər

ATƏT-in Minsk qrupunun həmsərdlərinin bölgəyə budəfəki səfəri çox həssas məqamda baş tutur. Məqam isə ona görə həssasdır ki, dövlət başçılarının Sankt-Peterburqdakı sonuncu görüşündən (iyun) sonra nizamlamanın əsas prinsipial çərçivəsi olan “Praqa prosesi” faktik olaraq, dalana dirənib. Peterburqdan sonra danışıqlarda nəinki heç bir irəliləyiş olmayıb, hətta geriləmədən danışmaq mümkündür. Ona görə də əslində proses “tamam, ya davam” dilemmasına maksimum yaxınlaşıb.

“ ...Bütün dinləri yasaqlamaq lazımdır, çünki onlar homoseksualistlərə nifrət aşılayır. Dinlər insanlara başqalarını duymağı öyrətmək yerinə, onları qoyun sürüsünə çevirir”. Deyəcəksiniz ki, bu nə axmaqlıqdır, hə? Və haqlısınız da; amma bunu deyən bilirsinizmi, kimdir - Recinald Kennet Duayt, yaxud sizin Elton Con (Sir Elton Hercules John) adıyla tanıdığınız adam.