Aprel 4, 2008 14:40 tarixində, Vüsal Məmmədov tərəfindən,
"kitabxanamız" bölməsində yazılib
Şərhlər(10)
Oxunub:166
(Xirsitian pritçası. Amma məncə, müsəlmanlara daha çox aiddir.)
...O, hələ körpəykən, nənəsi həmişə deyərdi: “Mənim balam, böyüyəndə əgər görsən ki, günlərin birində ruhun sıxılır, üzgünsən, için daralır, get məbədə, Allaha dua elə, yüngülləşəcəksən!...”
Və o, böyüdü. Günlərin birində dünya başına dar gələndə, həyat onu sıxanda, ürəyi qubarlananda nənəsinin sözləri qulağında cingildədi. Və getdi məbədə. Amma...
O, dua edərək, Allahı duymaq istəyirdi ki, bir nəfər çiyninə toxundu:
- Əllərini düz tutmamısan!
Az sonra ikinci adam:
- Duanı bir az o yanda etmək gərək!
Sonra üçüncüsü gəldi:
- Heç məbəd geyimində deyilsən!
Beşincisi:
- Xaçı düzgün çəkmirsən!
Altıncısı:
- Bibliyaya görə duanı belə etməzlər!
Yeddincisi:
- Sən buradan əvvəl kitabxanaya gedib, din haqqında nəsə oxumalıydın! Sonra gələrsən!
...İnsan daha dözməyib, məbəddən çıxdı, bir az kənara – ağaclığa çəkilib, bir kötüyə söykənərək, acı-acı, ürəkdən ağladı, ağladı, ağladı...
Və birdən səs eşitdi:
- Mənim balam, niyə ağlayırsan?
O, göz yaşlarına bulaşmış sifətini qaldırdı və... Məsihi gördü! Nurun içində, sifətindən doğmalıq saçılan bir kimsənə! Hıçqırıqları lap gücləndi, lap kövrəldi, qəhərə boğuldu:
- Nə edim?.. Məni axı məbədə buraxmırlar!..- Özünü tuta bilməyib, hönkürdü.
İsa yaxınlaşıb, onu qucaqladı:
- Ağlama, mənim balam! Onlar çoxdandır ki, heç məni də Məbədə buraxmırlar!!!
Elə məni də məbədə buraxmırlar...
Əla pritçadır!
Aprel 4, 2008 14:45