İyul 12, 2008 20:06 tarixində, Vüsal Məmmədov tərəfindən,
"analiz" bölməsində yazılib
Şərhlər(6)
Oxunub:81
Internetin Azərbaycan sektorunda (AzNet) son zamanlar inkişafa ardıcıl cəhdlər olsa da, real nəticədən danışmaq təəssüf, hələ ki, mümkün deyil. Bunun ilk səbəblərindən biri ölkədə internetdən istifadə qiymətlərinin dünyada ən baha tariflərdən biri olmasıdır. Məsələn, Azərbaycanda 128 Kb/s sürətli ADSL texnologiyalı internetdən 1 aylıq məhdudsuz istifadənin qiyməti təxminən 100 dollar həndəvərində olduğu halda, Rusiyada 5-10, Türkiyədə 15-25, it ölən dərədə - Qırğızıstanda isə 50 dollardır. Bu qiymətlər internetə fərdi çıxışı sadə əhalinin əksər hissəsinin özünə rəva görə bilməyəcəyi dəbdəbəyə çevirir, nəticədə ölkədə internet audituroyası genişlənə bilmir. Davamı...
Azərbaycanda demək olar ki, hamı bunu birmənalı olaraq, neft faktoru ilə əlaqələndirirdi. Ancaq İraq savaşından artıq 5 ildən bir qədər artıq vaxt keçir və bu günün reallığından baxanda, həmin səbəblərin əslində nələr olduğunu daha yaxşı sezmək mümkündür. Doğrudanmı, dava neft davasıdır? Zənnimizcə, yox. Bu gün düşünməyə tam əsas var ki, əslində ABŞ-ın İraqa girməsi tamam başqa geostrateji məqsədlərə hesablanmışdı. Neft burada heç onunci dərəcəli məsələ də deyildi.
şeylər çoxdur, amma onların arasında bəlkə də birincisi bəzi jurnalistlərin gördükləri işi “mübarizə” adıyla təqdim etmələridir. Mübarizə!.. Bu, nə dərəcədə düzgün identifikasiyadır? Ümumiyyətlə, jurnalist mübarizə apara bilərmi və aparmalıdırmı?
Natavan Həbibinin öz nişan üzüyünü qaytardığı bu ağır, müsibətli günlərdə dərdin biri azmış kimi, üstəlik, Corc Buşun da Azərbaycanı “jurnalistlər həbsxanası” adlandırması daha dözüləsi dərd deyildi. Əlbəttə, həm onun bu sözlərinin, həm də “qara pantera” Kondoliza Raysın Azərbaycanla bağlı fikirlərinin (bizi demokratiyada Gürcüstan və Ermənistandan geridə görməyinin) niyə məhz indi səslənməsini anlamaq çətin deyil. Bu, hələ seçki bir yana qalsın, əsasən onunla bağlıdır ki, Azərbaycan Rusiyanın İrana göndərdiyi nüvə texnologiyası avadanlığını sərhəddə bir aydan çox saxlayandan sonra, nəhəyət ki, buraxmaqla Vaşinqtonu qəzəbləndirib. Və onlar da bizdə nöqsan axtarşını sıxlaşdırıblar.
qüdrətli Hərbi Alyansı üçün də həddindən artıq ola bilərdi. Ona görə də, Buxarestdə məqsədə doğru sıçramaq yox, addım-addım yaxınlaşmaq yolu seçildi. Zənnimizcə, NATO-nun 20-ci sammitinin yekunlarını məhz bu cür təsvir etmək daha dəqiq olardı.
bilər. Çünki sammitdə müzakirəyə çıxarılan məsələlərin çərçivəsində bir neçə istiqamətdə olan maraqlar ciddi şəkildə toqquşurlar ki, bunun da ağır nəticələrə gətirib çıxaracağı istisna deyil.
Martın 31-i yaxınlaşdıqca artıq az qala ənənəyə dönmüş bir sual mediada yenidən təkrarlanır: “Azərbaycanlıların soyqırımını dünyaya necə tanıdaq?” Eyni sual bir ay əvvəl azacıq başqa cür səslənirdi: “Dünya Xocalı soyqırımını niyə tanımır?” Belə getsə, tanımayacaq da. Vallah, çox qəribə və absurd durumdur. İndi siz özünüzü hər hansı bir avropalının və ya amerikalının yerinə qoyun, görün, nə alınır:
